Curling na pustyni? Desperacki pomysł curlingowych włodarzy na MS kobiet

Mistrzostwa Świata Kobiet w Curlingu 2027 mają otworzyć nowy cykl olimpijski i po raz pierwszy w historii ugościć aż 18 reprezentacji. Zamiast sportowego święta szykuje się jednak organizacyjny i wizerunkowy kryzys, jakiego ta dyscyplina jeszcze nie widziała. Na niespełna pięć miesięcy przed pierwszym rzutem kamienia gospodarz marcowego turnieju wciąż widnieje w kalendarzu jako „nieznany”, a zaawansowane negocjacje Światowej Federacji Curlingu (World Curling) ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi wywołały burzę wśród zawodniczek, działaczy i kibiców.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Absurd w kalendarzu

W profesjonalnym sporcie gospodarzy imprez mistrzowskich poznajemy zazwyczaj z kilkuletnim wyprzedzeniem. Doskonałym przykładem jest ogłoszenie przez World Curling oraz Curling Canada, że czempionat globu pań w 2028 roku odbędzie się w kanadyjskim Truro w Nowej Szkocji. Paradoks polega na tym, że światowa centrala doskonale wie, gdzie zawodniczki zagrają za półtora roku, ale nadal nie potrafi oficjalnie wskazać areny turnieju zaplanowanego na 13–21 marca 2027 roku.

Jak ustalili dziennikarze kanadyjskiej stacji CBC Sports, odpowiedź kryje się na Bliskim Wschodzie. Rzecznik World Curling potwierdził w październiku, że federacja prowadzi zaawansowane rozmowy w sprawie organizacji mistrzostw w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, a nieoficjalnie wskazuje się na Abu Zabi. Dla dyscypliny głęboko zakorzenionej w tradycji krajów Północy byłby to ruch bezprecedensowy — nigdy wcześniej impreza tej rangi nie zawitała w ten region świata.

Finansowe koło ratunkowe

Skąd w ogóle wziął się pomysł wysłania najlepszych curlerów na pustynię? Wewnętrzne protokoły z posiedzeń zarządu World Curling z czerwca i lipca 2026 roku pokazują, że kierunek arabski nie był wyłącznie wynikiem przemyślanej strategii popularyzacji sportu, lecz efektem domina i problemów finansowych. Pierwotnie faworytem do ugoszczenia kobiecej elity było amerykańskie Las Vegas, a po fiasku tych rozmów negocjowano z kanadyjskim Montrealem. Gdy obie lokalizacje wycofały się z projektu, władze światowego curlingu zostały z pustymi rękami.

W ostatnich latach obowiązywała zasada, że co drugi rok mistrzostwa rozgrywane są w Kanadzie (na zmianę z mistrzostwami mężczyzn), gdzie curling jest zdecydowanie najpopularniejszy, a co drugi w "reszcie świata". Organizacja turniejów mistrzowskich poza Kanadą — gdzie hale wypełniają się po brzegi, a zyski z biletów i praw telewizyjnych są gwarantowane staje się jednak dla federacji coraz trudniejsza do udźwignięcia. W dobie rosnących kosztów i konieczności utrzymywania własnej platformy streamingowej oferta z Emiratów pojawiła się jako szansa na załatanie dziury budżetowej.

Kontrowersje budzi jednak sam tryb procedowania tej kandydatury. Choć Zjednoczone Emiraty Arabskie zostały oficjalnie przyjęte do struktur World Curling jako 78. członek dopiero 30 września 2026 roku, z dokumentów zarządu wynika, że temat przyznania im mistrzostw świata omawiano już na początku czerwca — blisko cztery miesiące przed formalnym wejściem kraju do curlingowej rodziny. Działacze argumentowali wówczas, że tamtejsza infrastruktura sprawdzi się, skoro międzynarodowa federacja hokeja na lodzie (IIHF) przyznała Emiratom organizację hokejowych MŚ Dywizji IIA.

Strach w szatni

Największy niepokój budzi jednak kwestia bezpieczeństwa. Bliski Wschód pozostaje regionem skrajnie niestabilnym z powodu trwającego konfliktu zbrojnego, który regularnie prowadzi do zamykania przestrzeni powietrznej i masowego odwoływania lotów. Zawodniczki pamiętają również niedawne wydarzenia z sąsiedniej Arabii Saudyjskiej, gdzie po ataku na lotnisko w Rijadzie w ostatniej chwili odwołano kwalifikacje olimpijskie w kolarstwie BMX.

Temat wyjazdu nad Zatokę Perską zdominował rozmowy w kuluarach podczas październikowego turnieju z cyklu Grand Slam of Curling w kanadyjskiej Victorii. Jako jedna z pierwszych milczenie przerwała utytułowana Szwajcarka Alina Pätz, sześciokrotna mistrzyni świata. Przyznała ona wprost, że dla spokoju ducha zawodniczki chciałyby już znać gospodarza, a sytuacja wojenna w regionie oraz ryzyko wstrzymania bezpośrednich połączeń lotniczych ze Szwajcarii zmuszają drużyny do ciągłego monitorowania zagrożenia.

Podczas gdy curlerki otwarcie mówią o swoich obawach, najważniejsze związki krajowe nabrały wody w usta. Potężna federacja Curling Canada ograniczyła się jedynie do chłodnego komunikatu, w którym poinformowała, że „monitoruje sytuację”, odmawiając dalszych komentarzy do czasu oficjalnego ogłoszenia gospodarza.

Zarzuty o sportswashing

Poza zagrożeniem militarnym i paraliżem logistycznym sztabów szkoleniowych, które na kilka miesięcy przed imprezą docelową nie mogą zaplanować aklimatyzacji ani transportu sprzętu, na World Curling spadła fala krytyki natury etycznej. Środowisko curlingowe od lat szczyci się wysokimi standardami równości i inkluzywności. Tymczasem flagowy turniej kobiet ma trafić do państwa o surowym systemie prawnym, regularnie krytykowanego przez organizacje międzynarodowe za łamanie praw kobiet, cenzurę oraz penalizację osób ze społeczności LGBT+.

Wielu komentatorów i kibiców wprost oskarża władze federacji o udział w procesie sportswashingu — wybielania wizerunku autorytarnych reżimów za pomocą prestiżowych imprez sportowych. Dla Emiratów, które w lutym 2026 roku zadebiutowały na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich Mediolan-Cortina za sprawą dwójki naturalizowanych narciarzy alpejskich, curlingowy czempionat ma być kolejnym trofeum w budowaniu pozycji bliskowschodniego centrum sportów zimowych. Cena, jaką zapłaci za to sama dyscyplina, może być jednak wysoka: od problemów z utrzymaniem odpowiednich parametrów lodu w pustynnym klimacie po widmo gry przy kompletnie pustych trybunach, przypominających pandemiczne „bańki” z czasów COVID-19.

Polki w grze

Całe to zamieszanie z uwagą śledzi również reprezentacja Polski. Dzięki reformie rozgrywek i powiększeniu elity z 13 do 18 zespołów przed biało-czerwonymi otworzyła się historyczna szansa na debiut w mistrzostwach świata. W dniach 21–26 listopada 2026 roku drużyna AZS Gliwice ze skip Martą Szeligą-Frynią powalczy w szwedzkim Östersund w turnieju kwalifikacyjnym (World Championship Qualifier) o jedną z sześciu pozostałych przepustek do elity. Paradoksem współczesnego curlingu pozostaje fakt, że Polki i piętnaście innych reprezentacji wyjadą na szwedzki lód bić się o spełnienie sportowych marzeń, wciąż nie mając stuprocentowej pewności, w jakim kraju przyjdzie im te marzenia zrealizować.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Źródła: tsn.ca, worldcurling.com, insidethegames.biz