Wczoraj świętowaliśmy urodziny Kamila Stocha, dzisiaj natomiast swoje urodziny obchodzi legenda japońskiej kombinacji narciarskiej - Akito Watabe. Japończyk podobnie jak nasz mistrz zakończył swoją wspaniałą karierę po ostatnim sezonie. Przyjrzyjmy się jego osiągnięciom.

Akito Watabe (渡部暁斗) to jedna z najwybitniejszych postaci w historii kombinacji norweskiej, sportowiec, który przez niemal dwie dekady utrzymywał się w światowej czołówce i zbudował pozycję legendy japońskich sportów zimowych. Urodził się 26 maja 1988 roku, dokładnie rok i jeden dzień po Kamilu Stochu (jest też dokładnie takie samego wzrostu, obaj mają po 173 cm), w Hakubie w prefekturze Nagano, a jego sportowa droga od początku była związana z regionem silnie zakorzenionym w narciarstwie.

Początki

Watabe wychował się w Hakubie, jednym z najważniejszych ośrodków narciarskich w Japonii, co w naturalny sposób ukształtowało jego sportową tożsamość. W młodym wieku łączył szkolne obowiązki z treningiem i już jako nastolatek trafił na igrzyska olimpijskie, startując podczas Turynu 2006, gdy jeszcze uczył się w szkole średniej. Później ukończył Uniwersytet Waseda w Tokio, co często podkreślają jego oficjalne profile w Japonii.

Wejście do elity

Przełomem był sezon 2008/2009, zakończony złotem mistrzostw świata w sztafecie 4 x 5 km w Libercu, gdzie Japonia triumfowała z Watabe w składzie. W kolejnych latach systematycznie poprawiał swoje umiejętności, a sezon 2011/2012 przyniósł mu cztery zwycięstwa w Pucharze Świata i drugie miejsce w klasyfikacji generalnej. Od tego momentu wszedł już na stałe (tzn na ponad dekadę) do ścisłej światowej czołówki, regularnie walcząc o podia i miejsca na czele klasyfikacji generalnej.

Syndrom czwartego miejsca

Sukcesy przychodziły regularnie, lecz najwyższy stopień podium wciąż pozostawał poza zasięgiem. Watabe sam ochrzcił swoją kondycję mianem „syndromu czwartego miejsca" — przez długi czas właśnie tam kończyły się jego najważniejsze starty.

Na igrzyskach w Soczi w 2014 roku syndrom w końcu pękł. Watabe wywalczył indywidualny srebrny medal na skoczni normalnej — pierwszy olimpijski medal w karierze. Jednak satysfakcja była niepełna: złoto nadal go omijało. W sezonie 2015/16 „syndrom czwartego miejsca" przerodził się w „syndrom drugiego miejsca" — aż osiem razy w ciągu jednej zimy kończył wyścig na srebrnej pozycji.

Kryształowa kula i złamany nadgarstek 

Sezon 2017/18 przyniósł spełnienie długo pielęgnowanego marzenia — Watabe zdobył w końcu kryształową kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. W poprzednich 6 sezonach z rzędu zajmował miejsce na podium tej klasyfikacji, ale dopiero w 2018 roku udało mu się wejść na sam szczyt. Był pierwszym Japończykiem od Kenjiego Ogiwary w 1995 roku, który to osiągnął.

Na Igrzyskach olimpijskich w Pjongczangu w 2018 roku Watabe wystartował pomimo złamania nadgarstka tuż przed igrzyskami. I ponownie stanął na podium — kolejny raz zdobył srebrny medal na skoczni normalnej. Na tych igrzyskach wystartowała też ego żona, Yurie Watabe, która jest japońską narciarką freestylową specjalizującą się w halfpipe'ie. Tak się nawet złożyło, że startowali tego samego dnia.

Pekin 2022 — chorąży i dwa brązy

Podczas ceremonii otwarcia igrzysk w Pekinie w 2022 roku Watabe pełnił zaszczytną rolę chorążego japońskiej ekipy. Pandemia COVID-19 rzucała cień na całą imprezę. Watabe przyznał później, że w tamtym czasie zastanawiał się, czy w ogóle wolno mu jechać na igrzyska w tak niepewnej rzeczywistości, ale może właśnie dlatego tym bardziej na nowo odkrył piękno sportu.

W Pekinie zdobył dwa brązowe medale: w indywidualnej rywalizacji na dużej skoczni oraz w drużynie, wraz ze swoim bratem Yoshito, Hidaekim Nagai i Ryota Yamamotą. Trzecie kolejne igrzyska z medalem. Tylko złoto wciąż gdzieś uciekało.

Decyzja inspirowana średniowiecznym esejem

W październiku 2025 roku, podczas konferencji prasowej w Nagano, Watabe ogłosił zakończenie kariery po bieżącym sezonie.  W pewnym momencie minionego sezonu sięgnął po Tsurezuregusa — jeden z trzech wielkich esejów klasycznej literatury japońskiej — i trafił na słowa Yoshidy Kenkō: „花は盛りに、月は隈なきをのみ、見るものかは" (Czyż tylko pełnia kwitnącej wiśni i bezchmurny księżyc są godne podziwu?). To zdanie stało się kluczem do decyzji — rozumiał, że piękno tkwi w przemijaniu, nie tylko w blasku szczytu.  W swoich mediach społecznościowych napisał: „Choć podjąłem decyzję o końcu, nie zamierzam biernie czekać, aż opadnie ostatni płatek kwiatu wiśni."

Ostatnie igrzyska — Mediolan-Cortina 2026

Igrzyska w Mediolanie i Cortinie d'Ampezzo stały się szóstymi — i ostatnimi — olimpijskimi startami Watabe. Dla niego miały szczególną wymowę: jego przygoda olimpijska zaczęła się we Włoszech w 2006 roku, i we Włoszech miała się skończyć (znowu podobieństwo do Kamila Stocha) — co on sam uznał za tajemnicze i symboliczne zrządzenie losu.

W ostatnim wyścigu olimpijskim — drużynowym sprincie — Watabe startował w parze z Ryotą Yamamoto. Po skokach zajmowali trzecią pozycję, ale ostatecznie zakończyli rywalizację na szóstym miejscu. Po wyścigu powiedział: „Nie mogłem oddać dobrego skoku, ale narty świetnie mi jechały podczas biegu i po raz pierwszy od dawna biegłem z drżeniem serca."

O całej karierze wyraził się tak: „Ścieżka była tak długa, że sam już nie wiem, czego właściwie chciałem. Ale samo torowanie drogi przez nieznane — to było piękne. Czuję, że zatrzymałem się w pół drogi, ale to było naprawdę dobre życie."

I dodał: „Nie udało mi się w pełni rozkwitnąć jak sezonowej, kwitnącej wbrew naturze wiśni, ale przynajmniej ostatni płatek opadł na waszych oczach. Oby ta wiśnia, która opadła w pół drogi, stała się drogowskazem dla młodych zawodników, którzy idą za mną."

Dorobek medalowy: 

Igrzyska olimpijskie: 

🥈 Soczi 2014 kombinacja norweska (Gundersen HS106)

🥈 Pjongczang 2018 kombinacja norweska (Gundersen HS109)

🥉 Pekin 2022 kombinacja norweska (Gundersen HS140)

🥉 Pekin 2022 kombinacja norweska (drużynowo)

Mistrzostwa świata: 

🥇Liberec 2009 sztafeta

🥈 Lahti 2017 Gundersen HS130

🥉 Lahti 2017 sprint drużynowy

🥉 Seefeld 2019 Gundersen HS109

brąz Oberstdorf 2021 Gundersen HS137

Mistrzostwa świata juniorów: 

🥈 Kranj 2006 sprint

Puchar Świata: 

Kryształowa kula 🥇 2017/2018

🥈2. miejsce 2011/2012

🥈2. miejsce 2014/2015

🥈2. miejsce 2015/2016

🥈2. miejsce 2018/2019

🥉3. miejsce 2012/2013

🥉3. miejsce 2013/2014

🥉3. miejsce 2016/2017

🥉3. miejsce 2020/2021

Puchar Świata (najlepszy skoczek)

Mała Kryształowa Kula 🥇 2017/2018

🥉3. miejsce 2020/2021

Letnie Grand Prix

🥇 1. miejsce 2013

🥈 2. miejsce 2012

🥉 3. miejsce 2015