Od dziecka mieszkam we Wrocławiu, więc wycieczki w Sudety, a zwłaszcza w rejon Karkonoszy, właściwie od zawsze były częścią mojego życia. Najpierw jeździłem tam z rodziną i klasą w szkole, a później ze znajomymi. Odwiedziłem te góry niezliczoną liczbę razy, ale w większości przypadków odkrywałem je podczas pieszych wędrówek. W pewnym momencie uznałem, że czas zobaczyć te okolice z perspektywy rowerowego siodełka.
Moje oczekiwania wydawały się jednak trudne do pogodzenia. Nie chciałem kupować sprzętu, z którego skorzystam raptem kilka razy w roku przy okazji górskich wypraw. Zależało mi na rowerze pozwalającym komfortowo jeździć po mieście i jego okolicach, a zarazem radzącym sobie na bardziej wymagających szlakach.
Początkowo trochę błądziłem wśród zaawansowanych modeli przeznaczonych typowo do jazdy górskiej, bo jeszcze nie potrafiłem do końca odróżnić ich od bardziej uniwersalnych wariantów. Z czasem coraz lepiej rozumiałem, na co zwracać uwagę i które parametry mają dla mnie największe znaczenie. Krok po kroku zawężałem wybór, aż w końcu znalazłem model odpowiadający moim wymaganiom. Poniżej dzielę się najważniejszymi wnioskami z całych poszukiwań. Może przydadzą się komuś, kto stoi przed podobnym wyborem.
Zanim zacząłem porównywać przerzutki, amortyzatory czy średnice kół, określiłem, gdzie faktycznie zamierzam jeździć. Głównymi pozycjami na mojej liście były miejskie ulice i ścieżki rowerowe z twardą nawierzchnią. W weekendy nastawiałem się na szutry, leśne ścieżki i trochę podjazdów we Wrocławiu i okolicach. Z kolei na górskie trasy planowałem ruszać mniej więcej raz w miesiącu.
Niby podskórnie już to wszystko wiedziałem, ale zebranie tych kwestii w całość pomogło mi uporządkować cały proces. Mogłem odfiltrować sprzęt, który imponująco wyglądał na papierze, ale zwyczajnie nie był dla mnie. Zacząłem za to skupiać się wyłącznie na modelach dostosowanych do moich oczekiwań.
Zasada była prosta. Nie wybieram roweru pod najtrudniejsze 5% tras, skoro przez resztę czasu nie wykorzystałbym jego możliwości. Potrzebowałem sprzętu, który nie skapituluje na górskich szlakach, a jednocześnie pozwoli sprawnie poruszać się po mieście.
Rowery MTB dzielą się na kilka podkategorii. Jedną z nich są modele full suspension, czyli wyposażone w pełne zawieszenie. Taki sprzęt pokazuje swoje zalety przede wszystkim na nierównych i technicznych trasach. Nie ukrywam, że zrobił na mnie spore wrażenie i przez chwilę naprawdę miałem ochotę pójść w tym kierunku. Szybko zszedłem jednak na ziemię, bo przecież szukam czegoś bardziej wszechstronnego. Może kiedyś przyjdzie czas na fulla, ale teraz musiał wygrać rozsądek.
Później zacząłem przyglądać się hardtailom. Mają amortyzowany widelec z przodu i sztywny tył. Ich konstrukcja jest prostsza, zwykle lżejsza od fulla, sprawnie przenosi energię z pedałów na koło i ma mniej elementów wymagających serwisowania. Taki rower może nie sprawdzi się na technicznych trasach downhillowych, ale za to wygodnie dojadę nim do pracy, a raz w miesiącu pojeżdżę pod Śnieżką czy Szrenicą.
W takim przypadku decyzja była prosta. Padło na rower górski typu hardtail XC. Podczas całego rozeznania siedziałem dużo na Allegro. Odpowiadał mi przede wszystkim szeroki wybór w jednym miejscu. Chciałem na bieżąco odnosić zdobytą wiedzę do wielu konkretnych przykładów. Mogłem też łatwo porównać ceny i wyposażenie.
Przy wyborze roweru łatwo wpaść w wir porównywania różnych elementów osprzętu. Na to przyjdzie jeszcze czas. Na początku trzeba skoncentrować się na dopasowaniu odpowiedniej ramy. Mam 180 cm wzrostu, więc nastawiałem się na rozmiar L. Na szczęście nie podejmowałem decyzji na czuja, tylko sprawdziłem konkretne zalecenia.
Okazało się, że mój wzrost przypada akurat na pogranicze ramy M i L. Zajrzałem więc do tabeli rozmiarów na stronie producenta, zgodnie z instrukcją zmierzyłem długość nogi i skonsultowałem się z doradcą. Wtedy wyszło, że do mojej sylwetki bardziej pasuje M. Zapewniał mi wygodniejszą pozycję i odpowiadało mi jego zwrotne prowadzenie. Z perspektywy czasu uważam to za bardzo dobrą decyzję.
Trzeba też pamiętać, że ten sam rozmiar u dwóch różnych producentów może wypadać inaczej. Warto więc wszystko dokładnie posprawdzać przy porównywaniu wielu modeli. To pozwoli uniknąć nietrafionego wyboru.
Patrzyłem też na całkowitą wagę roweru. Mieszkam w starym bloku bez windy, a dla bezpieczeństwa nie chcę trzymać wartościowych rzeczy w piwnicy, a tym bardziej na zewnątrz. Zależało mi więc na konstrukcji, która będzie w miarę wygodna do noszenia na 2. piętro. Koniec końców wybrałem ramę aluminiową, bo okazała się dla mnie rozsądnym połączeniem wytrzymałości, przystępnej ceny i stosunkowo niewielkiej masy.
W przypadku wielkości kół od początku skłaniałem się ku 29 calom. Chciałem jednak upewnić się, że za tym wyborem przemawia coś więcej niż popularność tego rozwiązania. Przekonało mnie przede wszystkim sprawne przetaczanie się przez nierówności i stabilne prowadzenie. To cechy przydatne zarówno na szutrach, jak i leśnych czy górskich trasach.
Rozważałem też koła 27,5 cala, które mogą zapewniać zwrotniejsze prowadzenie. Przy moim wzroście i wybranej ramie stwierdziłem jednak, że lepiej sprawdzi się większy rozmiar. Ostatecznie zdecydowałem się na 29 cali.
Na tym etapie miałem już określone najważniejsze założenia, ale do podjęcia zostało jeszcze kilka decyzji. Nie szukałem jednak rozwiązań najlepszych na papierze, tylko takich, które rzeczywiście odpowiadały moim potrzebom. Poniżej przedstawiam swoje wybory i tłumaczę, dlaczego tak, a nie inaczej.
Nie chciałem bardzo agresywnego bieżnika, bo spora część moich przejazdów przypada na asfalt. Szukałem opon z łagodniejszym środkiem i większymi klockami po bokach. Dzięki temu mogłem ograniczyć opory podczas poruszania się po twardej nawierzchni, a jednocześnie zachować przyczepność na nieubitych ścieżkach.
W moim przypadku wystarczał przedni amortyzator. Nie przywiązywałem się nadmiernie do parametrów dotyczących skoku, bo same w sobie nie mówią jeszcze wszystkiego o praktycznym działaniu widelca. Zależało mi za to na blokadzie. Na równej nawierzchni byłem w stanie ograniczyć uginanie się konstrukcji, a po wjeździe do lasu wykorzystać możliwości zawieszenia.
Bardziej od liczby biegów interesował mnie realny zakres przełożeń, czyli to, czy będę miał odpowiednio lekkie ustawienie na podjazdy, a jednocześnie zachowam swobodę na szybszych odcinkach.
Porównywałem napędy 1x z rozwiązaniami 2x i 3x. Pierwsze podobały mi się ze względu na prostotę obsługi i mniejszą liczbę elementów. Pozostałe oferowały większą elastyczność, ale za cenę bardziej rozbudowanego układu. Po rozważeniu wszystkich za i przeciw wygrał napęd 1x.
Tutaj zwracałem uwagę przede wszystkim na różnicę między mechanicznymi a hydraulicznymi hamulcami tarczowymi. Te pierwsze uruchamiają zacisk za pomocą linki, natomiast drugie wykorzystują płyn w przewodzie. Koniec końców bardziej przekonał mnie mechanizm hydrauliczny. Za tym wyborem stała duża siła hamowania i kontrola na zjazdach. Da się to odczuć zwłaszcza na nierównym, nieutwardzonym podłożu.
Uporządkowanie całego procesu poszukiwań bardzo pomogło mi w podjęciu decyzji. Im więcej wiedziałem, tym lepiej rozumiałem, z czego mogę zrezygnować, na czym nie chcę oszczędzać i które aspekty rzeczywiście odczuję podczas jazdy.
Gdybym miał podchodzić do zakupu jeszcze raz, znowu zacząłbym od dokładnego określenia, do czego ma mi służyć rower. Później przeszedłbym do wyboru ramy, kół, a następnie pozostałych elementów. Takie podejście doprowadziło mnie do kompromisowego rozwiązania, którego od początku szukałem. Mój rower wprawdzie nie jest stworzony do najbardziej wymagających tras, ale sprawnie radzi sobie w mieście i podczas weekendowych wypadów w góry.
Brak komentarza, Twój może być pierwszy.
Dodaj komentarz
Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu sportsinwinter.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas [email protected] lub użyj przycisku Zgłoś komentarz