Odeszli na zawsze. Wspominamy wielkie postacie sportów zimowych

Byli mistrzami olimpijskimi, medalistami mistrzostw świata, trenerami i ludźmi, którzy całe życie poświęcili sportom zimowym. Niektórzy odeszli po długim i bogatym życiu, inni zdecydowanie zbyt wcześnie. W dniu Wszystkich Świętych wspominamy tych, których świat sportu pożegnał w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy. Wśród nich znaleźli się także reprezentanci Polski.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Sportowe emocje zwykle kojarzą się ze zwycięstwami, rekordami i medalami. Są jednak chwile, gdy wyniki schodzą na dalszy plan. Ostatni rok przyniósł wiele smutnych wiadomości ze świata sportów zimowych. Odeszli ludzie, którzy przez dziesięciolecia tworzyli historię swoich dyscyplin. Byli też tacy, przed którymi wciąż otwierały się kolejne możliwości.

Od 1 listopada 2025 do 31 października 2026 roku pożegnaliśmy między innymi pioniera polskiego biathlonu, młodego trenera skoków narciarskich, mistrzów olimpijskich oraz zawodników, których sukcesy pamiętają kolejne pokolenia kibiców.

Grzegorz Miętus (1993–2026). Odszedł zdecydowanie za wcześnie

Jedną z najbardziej bolesnych wiadomości dla polskiego środowiska skoków narciarskich była śmierć Grzegorza Miętusa. Były reprezentant Polski zmarł 4 lipca 2026 roku. Miał zaledwie 33 lata.

Pochodzący z Zakopanego skoczek przez lata należał do grona utalentowanych zawodników młodego pokolenia. W 2009 roku zdobył brązowy medal mistrzostw świata juniorów w konkursie drużynowym w Szczyrbskim Jeziorze. Występował również w Pucharze Świata. Najlepsze rezultaty osiągnął w 2010 roku, zajmując 20. miejsce w Klingenthal i 22. w Willingen.

Po zakończeniu kariery zawodniczej nie rozstał się ze skokami. Swoją wiedzę przekazywał młodszym pokoleniom. Pracował jako trener w Zakopanem, a także pomagał w szkoleniu reprezentacyjnych juniorów. W sezonie 2026/2027 miał kontynuować pracę z młodzieżą na Podhalu.

Jego nagła śmierć przerwała plany zawodowe i rodzinne. Pozostawił żonę oraz dwoje dzieci. Dla polskich skoków była to strata człowieka, który po latach spędzonych na skoczni pomagał wychowywać swoich następców.

Józef Gąsienica-Sobczak (1934–2026). Pionier, który tworzył historię polskiego biathlonu

2 lutego 2026 roku zmarł Józef Gąsienica-Sobczak. Miał 91 lat. Był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli polskich sportów zimowych i zawodnikiem, którego osiągnięcia do dziś zajmują szczególne miejsce w historii biathlonu.

Urodzony w Kościelisku sportowiec początkowo specjalizował się w biegach narciarskich. Później związał swoją karierę z biathlonem, który dopiero budował swoją pozycję na międzynarodowej arenie.

Czterokrotnie reprezentował Polskę podczas zimowych igrzysk olimpijskich. Startował w Cortinie d'Ampezzo w 1956 roku, Squaw Valley w 1960, Innsbrucku w 1964 oraz Grenoble w 1968 roku.

Największe sukcesy odnosił na mistrzostwach świata. W 1965 roku w Elverum zdobył brązowy medal w rywalizacji drużynowej. Był to pierwszy medal mistrzostw świata w historii polskiego biathlonu. Rok później w Garmisch-Partenkirchen wywalczył dwa srebrne krążki: w biegu indywidualnym na 20 kilometrów oraz w sztafecie.

Gąsienica-Sobczak należał do pokolenia sportowców, którzy przecierali szlaki swoim następcom. Przez dziesięciolecia pozostawał związany z rodzinnym Podhalem, pielęgnując także miejscowe tradycje.

Jeszcze niedługo przed śmiercią wspominał swoje olimpijskie starty i kierował słowa wsparcia do polskich zawodników przygotowujących się do igrzysk w Mediolanie i Cortinie d'Ampezzo.

Sivert Guttorm Bakken (1998–2025). Wielki powrót przerwany przez tragedię

Świat biathlonu przeżył ogromny wstrząs 23 grudnia 2025 roku. Tego dnia w hotelowym pokoju we włoskim Lavazè znaleziono ciało Siverta Guttorma Bakkena. Norweski zawodnik miał zaledwie 27 lat.

Jeszcze kilka dni wcześniej rywalizował z najlepszymi biathlonistami świata podczas zawodów Pucharu Świata w Annecy-Le Grand-Bornand. Jego śmierć nastąpiła w momencie, gdy ponownie walczył o miejsce w światowej czołówce.

Bakken był jednym z najbardziej obiecujących norweskich biathlonistów. W sezonie 2021/2022 zdobył Małą Kryształową Kulę za klasyfikację biegów masowych. Szczególnie zapamiętano jego zwycięstwo przed własną publicznością na Holmenkollen.

Wkrótce później musiał jednak przerwać karierę z powodu zapalenia mięśnia sercowego. Przez długi czas pozostawał poza rywalizacją. Do zawodów organizowanych przez Międzynarodową Unię Biathlonu wrócił w listopadzie 2024 roku, po 984 dniach od swojego triumfu w Oslo.

Powrót do wysokiej formy dawał nadzieję na kolejne sukcesy. Tym bardziej bolesna okazała się wiadomość o jego śmierci. Norweski biathlon stracił zawodnika, który zdołał pokonać poważne przeciwności i ponownie stanąć do walki z najlepszymi.

Galina Kuklewa (1972–2026). Mistrzyni olimpijska z Nagano

14 lipca 2026 roku zmarła Galina Kuklewa, jedna z najbardziej utytułowanych rosyjskich biathlonistek przełomu XX i XXI wieku. Miała 53 lata.

Największy sukces w karierze odniosła podczas igrzysk olimpijskich w Nagano w 1998 roku. Wygrała tam sprint, zdobywając złoty medal. Z Japonii wróciła również ze srebrem wywalczonym w sztafecie.

Cztery lata później, podczas igrzysk w Salt Lake City, do swojego dorobku dołożyła brązowy medal w biegu sztafetowym.

Kuklewa odnosiła sukcesy także na mistrzostwach świata. Trzykrotnie zdobywała złoto w sztafecie, a w całej karierze wywalczyła sześć medali tej imprezy.

Przez lata należała do ścisłej światowej czołówki. Jej olimpijski triumf w Nagano pozostał najważniejszym momentem bogatej kariery.

Ueli Kestenholz (1975–2026). Pionier snowboardu zginął w lawinie

Tragiczne wiadomości napłynęły również ze Szwajcarii. 11 stycznia 2026 roku zmarł Ueli Kestenholz, jeden z pionierów snowboardu. Miał 50 lat.

Szwajcar zapisał się w historii igrzysk olimpijskich w Nagano w 1998 roku. Zdobył wówczas brązowy medal w gigancie, podczas pierwszych olimpijskich zawodów snowboardowych.

Później występował także na igrzyskach w Salt Lake City i Turynie. Dwukrotnie triumfował w snowboardcrossie podczas prestiżowych zawodów X Games.

Po zakończeniu profesjonalnej kariery nie zrezygnował z aktywności w górach. Uprawiał sporty ekstremalne i pozostawał związany ze snowboardem.

Zginął po zejściu lawiny w szwajcarskim regionie Lötschental. Został porwany przez masy śniegu podczas wyprawy w góry. Pomimo akcji ratunkowej nie udało się uratować jego życia.

Artur Dmitrijew (1968–2026). Dwukrotny mistrz olimpijski

29 czerwca 2026 roku zmarł Artur Dmitrijew, jeden z najwybitniejszych łyżwiarzy figurowych w historii rywalizacji par sportowych. Miał 58 lat.

Jego osiągnięcia pozostają wyjątkowe. Jako pierwszy i dotychczas jedyny mężczyzna zdobył dwa złote medale olimpijskie w parach sportowych z dwiema różnymi partnerkami.

Pierwszy tytuł wywalczył w 1992 roku w Albertville, występując z Natalią Miszkutionok. Sześć lat później ponownie stanął na najwyższym stopniu olimpijskiego podium, tym razem w Nagano z Oksaną Kazakową.

Był również dwukrotnym mistrzem świata i trzykrotnym mistrzem Europy.

Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener. Szkolił kolejne pokolenia łyżwiarzy, przekazując doświadczenie zdobyte podczas wieloletnich startów na najwyższym poziomie.

Jego śmierć była ogromną stratą dla środowiska łyżwiarstwa figurowego.

Roland Collombin (1951–2026). Szwajcarska legenda zjazdu

10 lipca 2026 roku, w wieku 75 lat, zmarł Roland Collombin. Szwajcarski narciarz alpejski należał do najlepszych specjalistów od zjazdu w latach 70. XX wieku.

Podczas igrzysk olimpijskich w Sapporo w 1972 roku zdobył srebrny medal, przegrywając jedynie ze swoim rodakiem Bernhardem Russim.

W kolejnych sezonach potwierdził wielką klasę. W 1973 i 1974 roku zdobywał Małą Kryształową Kulę za klasyfikację zjazdu. Łącznie odniósł osiem zwycięstw w zawodach Pucharu Świata.

Szczególne miejsce w jego dorobku zajmowały triumfy na słynnych trasach w Kitzbühel i Wengen.

Karierę Collombina brutalnie przerwały kontuzje. Po groźnych upadkach musiał zakończyć starty już w wieku 24 lat.

Pomimo stosunkowo krótkiej kariery pozostał jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci szwajcarskiego narciarstwa alpejskiego.

Aleksiej Borowitin (1954–2026). Dwukrotny medalista mistrzostw świata w skokach

We wrześniu 2026 roku zmarł Aleksiej Borowitin. Były reprezentant Związku Radzieckiego miał 72 lata.

W latach 70. należał do czołowych skoczków narciarskich na świecie. Dwukrotnie zdobywał brązowy medal mistrzostw świata na skoczni normalnej.

Pierwszy raz stanął na podium w 1974 roku w Falun. Cztery lata później powtórzył ten sukces podczas mistrzostw świata w Lahti.

Dwukrotnie uczestniczył także w zimowych igrzyskach olimpijskich. Występował w Innsbrucku w 1976 roku oraz Lake Placid w 1980 roku.

Jego osiągnięcia przypominają czasy, gdy zawodnicy Związku Radzieckiego regularnie walczyli o medale najważniejszych imprez w skokach narciarskich.

Amund Sjøbrend (1952–2026). Mistrz lodowych torów

4 października 2026 roku zmarł Amund Sjøbrend, były norweski panczenista. Miał 73 lata.

Największe sukcesy odnosił na początku lat 80. XX wieku. W 1981 roku został mistrzem świata i Europy w wieloboju, należąc do grona najlepszych zawodników swojej epoki.

Reprezentował Norwegię na zimowych igrzyskach olimpijskich i przez wiele sezonów rywalizował na najważniejszych europejskich torach.

Był przedstawicielem pokolenia, które budowało silną pozycję norweskiego łyżwiarstwa szybkiego na międzynarodowej arenie.

Seppo Reijonen (1944–2026). Fiński olimpijczyk

14 stycznia 2026 roku zmarł Seppo Reijonen. Były fiński skoczek narciarski miał 81 lat.

Najważniejszym wydarzeniem jego sportowej kariery był udział w zimowych igrzyskach olimpijskich w Grenoble w 1968 roku.

Reijonen reprezentował Finlandię w okresie, gdy skoki narciarskie cieszyły się w tym kraju ogromną popularnością. Należał do pokolenia zawodników, które poprzedzało wielkie sukcesy fińskich mistrzów kolejnych dekad.

Ole Tom Nord (1940–2026). Norweski skoczek z olimpijską przeszłością

8 lipca 2026 roku zmarł Ole Tom Nord, były norweski skoczek narciarski. Miał 85 lat.

W 1960 roku reprezentował Norwegię podczas zimowych igrzysk olimpijskich w Squaw Valley.

Jego sportowa droga przypadła na okres, gdy skoki narciarskie wyglądały zupełnie inaczej niż współcześnie. Zawodnicy korzystali z innego sprzętu i techniki, a rywalizacja międzynarodowa stopniowo przybierała znany dziś kształt.

Nord pozostał częścią historii norweskich skoków narciarskich, dyscypliny szczególnie ważnej dla sportowej tożsamości tego kraju.

TJ Lanning (1984–2026). Amerykański alpejczyk i trener

2 lipca 2026 roku zmarł TJ Lanning, były reprezentant Stanów Zjednoczonych w narciarstwie alpejskim. Miał 41 lat.

Przez lata rywalizował na międzynarodowych trasach, reprezentując amerykańskie narciarstwo w konkurencjach szybkościowych.

Po zakończeniu kariery zawodniczej pozostał związany ze sportem jako szkoleniowiec. Pracował z młodszymi narciarzami, dzieląc się doświadczeniem zdobytym podczas startów.

Jego odejście było stratą nie tylko dla dawnych kolegów z reprezentacji, ale również dla zawodników, którym pomagał rozwijać sportowe umiejętności.

Toni Real (1964–2026). Człowiek, który pracował dla narciarstwa

W 2026 roku świat narciarstwa pożegnał także Toniego Reala, prezesa Liechtensteińskiego Związku Narciarskiego. Miał 61 lat.

Choć nie należał do grona gwiazd sportowej rywalizacji, przez wiele lat działał na rzecz rozwoju narciarstwa.

Był związany z organizacją zawodów i przygotowywaniem tras. Przez około 15 lat pomagał w pracach na słynnej trasie Streif w Kitzbühel, gdzie odbywają się jedne z najbardziej prestiżowych zawodów Pucharu Świata.

Zginął w wypadku górskim. Jego śmierć przypomniała, że historię sportów zimowych tworzą nie tylko zawodnicy, lecz także działacze, organizatorzy i ludzie pracujący za kulisami.

Pozostają wspomnienia i sportowe dziedzictwo

Każda z tych historii jest inna. Jedni osiągnęli wszystko, o czym marzą sportowcy. Inni dopiero rozpoczynali kolejny rozdział swojego życia. Byli wśród nich mistrzowie olimpijscy, medaliści mistrzostw świata, trenerzy i działacze.

Łączyła ich pasja do sportów zimowych. Dla wielu z nich narty, skocznie, lodowiska i biathlonowe trasy były czymś więcej niż miejscem pracy. Stanowiły ważną część życia.

W dniu Wszystkich Świętych wracamy pamięcią do ich sukcesów, ale również do ludzi, którymi byli poza sportowymi arenami.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Medale pozostaną w statystykach, nazwiska w kronikach, a najpiękniejsze występy w pamięci kibiców. Ich już z nami nie ma, ale historie, które stworzyli, pozostaną częścią sportów zimowych na zawsze.