Emilien Jaquelin - z nart na rower i z powrotem? Legendarny Trener nie widzi przeszkód

Współczesny sport na najwyższym poziomie rzadko wybacza rozproszenie uwagi, a próby łączenia dwóch zupełnie różnych dyscyplin najczęściej kończą się przeciętnością w obu. Kiedy jednak jeden z najbardziej widowiskowych biathlonistów świata postanawia odstawić karabinek i w wieku 31 lat sprawdzić się w zawodowym peletonie, w środowisku sportów zimowych zawrzało. Czasowy transfer Émiliena Jacquelina do kolarstwa szosowego to nie tylko sportowy eksperyment, ale przede wszystkim próba odzyskania psychicznej świeżości – z igrzyskami 2030 na horyzoncie. Na razie jednak Francuz odpuszcza biathlonowy sezon 2026/27, by w pełni skupić się na kolarstwie.

Rozmowa w cztery oczy: żadnych półśrodków

Wiosną, gdy Siegfried Mazet po dekadzie spędzonej w Norwegii powrócił do Francji, by objąć stery trenera strzelania męskiej kadry Trójkolorowych, jednym z jego pierwszych kroków było spotkanie z Jacquelinem. Zawodnik z Villard-de-Lans ogłosił właśnie dołączenie do zespołu Decathlon-CMA CGM i chciał wiedzieć, jak nowy szkoleniowiec zapatruje się na jego plany. Legendarny trener w wywiadzie z nordicmag.net opowiedział co sądzi na temat pomysłu Jaquelina.

– Zadał mi pytania prosto z mostu, żeby poznać moje zdanie na temat swojego projektu – wspominał Mazet. – Miał ambicję, by ścigać się na rowerze, ale jednocześnie wciąż mieć na celowniku igrzyska w 2030 roku. Zapytał mnie, czy da się to pogodzić.

Odpowiedź szkoleniowca była bezkompromisowa: w zawodowym sporcie nie ma miejsca na hybrydy.

– Powiedziałem mu, że nie zdoła łączyć obu tych rzeczy i w pewnym momencie będzie musiał wybrać. Jeśli czuje się dobrze w kolarstwie, niech poświęci się temu na sto procent. Nie ma sensu, by w wolnym czasie chodził na strzelnicę. Kiedy zdecyduje się na powrót, to dlatego, że sam będzie tego chciał i wtedy w stu procentach poświęci się biathlonowi. Chodzi o to, by nie tworzyć jakiejś hybrydy między dwiema dyscyplinami i w efekcie w żadnej z nich nie osiągnąć niczego dobrego.

Z gwiazdy śniegu w  pomocnika peletonu

Dla Jacquelina rower nie był nowinką. Trenował kolarstwo równolegle z biathlonem do 17. roku życia, a szosówka stanowiła fundament jego corocznych przygotowań wydolnościowych. Kiedy w maju dołączył do ekipy Decathlon-CMA, sztab szkoleniowy liczył przede wszystkim na jego znakomitą wytrzymałość wysiłkową – legendarny w biathlonie pułap tlenowy  i naturalną dynamikę.

Sprawdzian nadszedł między sierpniem a październikiem. Starty w La Polynormande, Tour du Limousin czy wymagającym Tour of Britain pokazały zupełnie inne oblicze Francuza. Zamiast indywidualnego solisty walczącego o podia, peleton zobaczył lojalnego, niezwykle ofiarnego pomocnika . Jacquelin zbierał pochwały od dyrektorów sportowych (m.in. Luke’a Rowe’a) za pracę na czele grupy, kasowanie odjazdów i pilnowanie liderów. Mimo braków w obyciu z ciasną jazdą w tłumie, radził sobie naprawdę dobrze.

Ucieczka od zimy i znużenia

Wyniki i odczucia z jesiennych wyścigów przyniosły kluczową decyzję: Jacquelin postanowił kontynuować kolarską karierę w 2027 roku, co oznaczało całkowite odpuszczenie sezonu biathlonowego 2026/2027. Zatrudnił agenta Joonę Laukka, dając sygnał, że zależy mu na pełnoprawnym kontrakcie w peletonie.

W tym wyborze nie chodziło jednak wyłącznie o waty na kilogram masy ciała. W biathlonie Jacquelin doszedł do ściany pod względem obciążenia psychicznego.

– Rozmawiałem z nim podczas zawodów Pucharu Świata, kiedy to miewał w sobie sporo frustracji i rozczarowania. Kiedy takie rzeczy się nawarstwiają, uprawianie sportu staje się trudne do zniesienia i ciężko zmusić się do wyjścia na trening – diagnozował trafnie Siegfried Mazet. – Oderwanie się od biathlonu, by poświęcić się czemuś innemu i w pełni się realizować, to wspaniała sprawa. Przede wszystkim widzę w nim radość i zapał.

Instynkt, którego nie da się zapomnieć

Czy to oznacza, że biathlonowy rozdział jest definitywnie zamknięty? Wręcz przeciwnie. Sam zawodnik powtarza, że jego ostatecznym horyzontem pozostają domowe Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Alpach Francuskich w 2030 roku.

I choć Mazet przestrzegał go przed amatorskim bieganiem z karabinkiem w wolnych chwilach, Jacquelin nie wytrzymał. Niedawno pojawił się na strzelnicy w Corrençon-en-Vercors, a filmiki z jego treningu natychmiast obiegły francuskie media. Obawy o to, że miesiące pedałowania zatarły wyuczone schematy, prysły w kilka sekund. Słynna „mitraillette” – szaleńczo szybkie, automatyczne strzelanie, z którego słynie w Pucharze Świata – zadziałała bez zarzutu. Tarcze zamykały się w ekspresowym tempie z nienaganną precyzją, udowadniając, że pamięć mięśniowa budowana przez kilkanaście lat nie znika po jednym sezonie na rowerze.

Oto filmik z tego strzelania:

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Emilien Jacquelin (@emilienjck)

Czasowe przejście do kolarstwa jawi się więc nie jako pożegnanie z biathlonem, lecz jako radykalna terapia świeżością. Jak trafnie podsumował to Siegfried Mazet:

„Wiem, że kiedy zdecyduje się wrócić – o ile w ogóle podejmie taką decyzję – zrobi to z takim samym podejściem jak przy kolarstwie, więc biathlon znów będzie sprawiał mu frajdę. Wtedy zaoszczędzimy mnóstwo czasu.”

Będziemy musieli więc przeżyć ten sezon biathlonowy bez tego szalenie efektownego zawodnika, ale jeśli ma mu to pomóc w odnalezieniu spokoju psychicznego to niech tak zrobi i niech wróci silniejszy.

Źródła: inf. własna, nordimag.net