Minął rok od tragicznego wypadku Mattea Franzoso podczas treningu w Chile. Włoski narciarz alpejski miał niespełna 26 lat, gdy po upadku na trasie doznał ciężkich obrażeń, którym dwa dni później uległ. Dziś jego rodzice, Marcello i Olga Franzoso, wciąż czekają na odpowiedzi dotyczące okoliczności śmierci syna. W rozmowie z „La Repubblica” mówią o bólu, rozczarowaniu i milczeniu środowiska, w którym Matteo dorastał jako sportowiec. „Ta cisza nas zabija” – podkreślają.
Do tragedii doszło podczas zgrupowania włoskich narciarzy w chilijskim ośrodku La Parva. Franzoso podczas treningu po skoku wypadł z trasy. Według relacji przywoływanych przez włoskie media zawodnik miał przebić dwie siatki zabezpieczające, a następnie uderzyć w znajdującą się kilka metrów od trasy konstrukcję.
Mimo natychmiastowej pomocy medycznej obrażenia okazały się śmiertelne. Franzoso zmarł dwa dni po wypadku, tuż przed swoimi 26. urodzinami.
Rok po tragedii jego rodzice zdecydowali się publicznie opowiedzieć o tym, co przeżyli w ostatnich miesiącach. W rozmowie z dziennikiem „La Repubblica”, przeprowadzonej przez Matteo Macora, przedstawili również swoje pytania dotyczące bezpieczeństwa oraz reakcji włoskiego środowiska narciarskiego.
Największym źródłem bólu – poza samą stratą syna – jest dla Marcello i Olgi Franzoso brak, jak twierdzą, wystarczających działań zmierzających do wyjaśnienia tragedii.
Rodzice przekonują, że przez rok nie doczekali się ze strony włoskiej federacji odpowiedniego kontaktu ani informacji o działaniach związanych z wyjaśnianiem odpowiedzialności za wypadek.
– Ani jednego kroku w kierunku ustalenia, kto odpowiada za to, co się wydarzyło – mówią rodzice Franzoso.
Ich zdaniem rodzina została pozostawiona sama sobie w najtrudniejszym okresie życia. Jak podkreślają, przez 12 miesięcy nie mieli otrzymać od federacji nawet wiadomości ani zostać włączeni w działania dotyczące sprawy.
To właśnie dlatego ich słowa są tak emocjonalne.
– Cisza świata narciarskiego, w którym Matteo dorastał, zabija nas podwójnie. Federacja nas opuściła – przekazują Marcello i Olga Franzoso.
Rodzice przyznają jednocześnie, że każdego dnia nadal mierzą się z nieobecnością syna i wciąż czekają na telefon, którego już nigdy nie odbiorą.
Rodzice Franzoso kierują uwagę także na kwestię bezpieczeństwa podczas treningów. W ich ocenie tragedia ich syna powinna była doprowadzić do poważniejszej dyskusji na temat zabezpieczeń tras.
W swoich wypowiedziach przypominają o śmierci innej włoskiej narciarki, Matilde Lorenzi, która zginęła w podobnych okolicznościach rok przed Franzoso.
Marcello i Olga pytają więc, jakie konkretne zmiany wprowadzono po obu tragediach.
Ich zdaniem odpowiedź nie jest satysfakcjonująca. Wskazują, że choć konstrukcja, w którą uderzył Matteo, została usunięta, problem bezpieczeństwa ich zdaniem jest szerszy.
– Prędkości zawodników są coraz większe, a środki bezpieczeństwa pozostają niewystarczające – przekonują rodzice.
Szczególnie mocno wybrzmiewa dla nich fakt, że włoska reprezentacja ponownie pojawiła się w Chile na przygotowaniach. Z perspektywy rodziny miejsce związane ze śmiercią Mattea stało się symbolem pytań, które wciąż pozostają bez odpowiedzi.
Rodzice Franzoso nie ograniczają swojej krytyki wyłącznie do federacji. W rozmowie zwracają również uwagę na postawę samych sportowców.
Ich zdaniem śmierć jednego z zawodników powinna skłonić narciarzy do zdecydowanego zabrania głosu w sprawie bezpieczeństwa.
– Czy naprawdę żaden z nich nic nie powiedział? Jeden z nich zginął na stoku, na którym wszyscy trenują, a oni nie potrafią się zjednoczyć i domagać większej uwagi dla kwestii bezpieczeństwa? – pytają Marcello i Olga Franzoso.
To właśnie brak szerszej reakcji środowiska jest dla nich jednym z najbardziej bolesnych elementów minionego roku. Chcieliby, aby śmierć Mattea nie została sprowadzona wyłącznie do tragicznego wspomnienia.
Dla rodziny Franzoso sprawa wciąż pozostaje otwarta. Rodzice chcą przede wszystkim wyjaśnienia okoliczności wypadku oraz odpowiedzi na pytanie, czy można było zrobić więcej, by zapewnić zawodnikowi bezpieczeństwo.
Rok po tragedii ich żałoba nadal łączy się więc z poczuciem niedosytu i pytaniami o odpowiedzialność. Jak sami podkreślają, najbardziej boli ich nie tylko strata syna, ale również cisza, która – w ich przekonaniu – nastała wokół jego śmierci.
Źródł: Siol.Net, La Repubblica
Brak komentarza, Twój może być pierwszy.
Dodaj komentarz
Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu sportsinwinter.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas [email protected] lub użyj przycisku Zgłoś komentarz