Mistrzyni kombinacji alpejskiej - Michelle Gisin kończy karierę

Dokładnie 327 dni po koszmarnym wypadku na trasie w St. Moritz dwukrotna mistrzyni olimpijska Michelle Gisin ogłosiła zakończenie sportowej kariery. Podczas wtorkowej konferencji prasowej na lodowcu Titlis w rodzinnym Engelbergu 32-letnia Szwajcarka poinformowała, że nie powróci już do rywalizacji w alpejskim Pucharze Świata. Jej odejście zamyka wieloletni rozdział obecności rodzeństwa Gisin na światowych stokach.

Pożegnanie na śniegu, a nie na kozetce fizjoterapeuty

Decyzja ogłoszona 3 listopada 2026 roku nie była impulsem, lecz zwieńczeniem wielomiesięcznego procesu. Jeszcze w sierpniu utytułowana alpejka podkreślała w rozmowie ze szwajcarską telewizją SRF, że „nie zasłużyła na to, by tak piękną karierę kończyć na leżance u fizjoterapeuty”, i zapowiadała, że ostateczny werdykt wyda dopiero po ponownym przypięciu nart. Słowa dotrzymała – we wrześniu udała się pieszo na miejsce swojego wypadku w St. Moritz, by symbolicznie zamknąć trudny rozdział, a w październiku po raz pierwszy od kontuzji pojawiła się na śniegu.

Testy na stoku oraz szczere rozmowy z najbliższym otoczeniem dały jej jasną odpowiedź. Choć czerpała radość z samej jazdy, uświadomiła sobie, że powrót do pełnej dyspozycji startowej w Pucharze Świata wymagałby jeszcze co najmniej roku lub dwóch lat wyczerpującej pracy.

– To był długi proces, który toczył się równolegle z moją rehabilitacją, ale kiełkował już w poprzednich latach. St. Moritz od dziecka było dla mnie stałym punktem odniesienia i w tamtym momencie połączyło wszystkie moje przeżycia, emocje oraz sukcesy. Minęło trochę czasu, zanim za sercem podążyła również głowa. Teraz jestem jednak bardzo szczęśliwa i z radością czekam na to, co przyniesie przyszłość – mówiła wzruszona zawodniczka, cytowana przez federację Swiss-Ski. – Czuję ogromną wdzięczność za te niesamowite lata, w których mogłam ścigać się na najwyższym poziomie. Cieszę się, że wreszcie będę mogła robić to, za czym przez te wszystkie lata tęskniłam: jeździć na nartach po tych stokach, które sama sobie wybiorę.

Ułamki sekund od tragedii na trasie Corviglia

Punktem zwrotnym, który ostatecznie zmusił Szwajcarkę do zakończenia kariery, był dramatyczny wypadek z 11 grudnia 2025 roku. Podczas drugiego treningu zjazdu w St. Moritz Gisin przy dużej prędkości wypadła z trasy. Lista obrażeń brzmiała jak wyrok: poważny uraz odcinka szyjnego kręgosłupa, uszkodzenie prawego nadgarstka i barku oraz zerwanie więzadła krzyżowego i pobocznego w lewym kolanie, do którego rekonstrukcji konieczne było pobranie ścięgna mięśnia czworogłowego uda.

Sama zawodniczka przyznała później w programie „Gredig direkt” na antenie SRF, że o włos uniknęła paraliżu i trwałego kalectwa. Przeszła serię skomplikowanych operacji, po których rozpoczęła żmudną walkę o sprawność pod okiem fizjoterapeuty Patricka Amrheina. Jeszcze latem 2026 roku wykonywanie przysiadów z obciążeniem 40–50 kilogramów stanowiło dla niej ogromne wyzwanie, a zoperowany kręgosłup działał podczas treningów jak „hamulec ręczny”, wymuszając natychmiastowe przerwy przy każdej próbie zwiększenia intensywności. W rezultacie ostatnim występem Szwajcarki w karierze pozostał supergigant w amerykańskim Sun Valley z 23 marca 2025 roku, w którym zajęła 17. miejsce.

Prawdziwa „Alleskönnerin” i olimpijska królowa kombinacji

Wraz z odejściem Michelle Gisin szwajcarska kadra traci jedną z najbardziej wszechstronnych zawodniczek w historii narciarstwa alpejskiego – w niemieckojęzycznych mediach nieprzypadkowo określano ją mianem „Alleskönnerin”. Przez 13 lat startów w Pucharze Świata (od debiutu 29 grudnia 2012 roku w Semmering) stanęła na starcie dokładnie 291 razy: 103 w slalomie, 60 w gigancie, 59 w zjeździe oraz 58 w supergigancie.

Wyjątkowość jej talentu najlepiej oddaje fakt, że potrafiła wywalczyć miejsce na podium w każdej z pięciu tradycyjnych konkurencji alpejskich (zjazd, supergigant, gigant, slalom oraz kombinacja alpejska). Łącznie zgromadziła 21 indywidualnych podiów PŚ, a swoje jedyne zwycięstwo odniosła 29 grudnia 2020 roku w slalomie w Semmering – dokładnie w ósmą rocznicę swojego debiutu na tym samym stoku. Sezon 2020/2021 był zresztą jej najlepszym w karierze i zakończył się zajęciem 3. miejsca w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, tuż za Słowaczką Petrą Vlhovą oraz rodaczką Larą Gut-Behrami.

Największe triumfy Gisin święciła jednak na imprezach rangi mistrzowskiej, gdzie jej wszechstronność czyniła ją faworytką kombinacji alpejskiej:

Igrzyska Olimpijskie: Dwukrotnie sięgała po olimpijskie złoto w kombinacji – w Pjongczangu (2018) oraz cztery lata później w Pekinie (2022), gdzie dołożyła również brązowy medal w supergigancie.

Mistrzostwa Świata: Z czempionatów globu przywiozła dwa krążki w kombinacji – srebro przed własną publicznością w St. Moritz (2017, tuż za Wendy Holdener) oraz brąz wywalczony w Cortinie d'Ampezzo (2021).

Jej decyzja oznacza również symboliczny koniec „sagi rodu Gisin” w alpejskim Pucharze Świata. W marcu 2015 roku narty odstawiła jej starsza siostra Dominique (mistrzyni olimpijska w zjeździe z Soczi), a w listopadzie 2020 roku karierę zakończył brat Marc, który również zmagał się z konsekwencjami groźnych upadków na trasach zjazdowych.

Nowy rozdział u boku męża i mikrofon podczas MŚ w Crans-Montanie

Choć Michelle Gisin nie założy już plastronu startowego, nie zamierza całkowicie rozstawać się z Białym Cyrkiem. Latem 2026 roku poślubiła swojego wieloletniego partnera, włoskiego gigancistę Lukę De Aliprandiniego, i zapowiedziała, że najbliższej zimy będzie regularnie wspierać go bezpośrednio na trasach Pucharu Świata.

Kibice zobaczą ją również w zupełnie nowej roli podczas domowych dla Szwajcarów Mistrzostw Świata w Crans-Montanie, które odbędą się w dniach 1–14 lutego 2027 roku. Zamiast walczyć o ułamki sekund na trasie, Gisin pojawi się w strefie mety z mikrofonem, przeprowadzając wywiady na gorąco z zawodniczkami i zawodnikami oraz współtworząc wieczorne studio wokół mistrzostw.

– Michelle przez 13 lat w Pucharze Świata była ogromnym wzbogaceniem dla naszego zespołu – zarówno pod względem sportowym, jak i przede wszystkim ludzkim. Fakt, że potrafiła stawać na podium we wszystkich konkurencjach, pokazuje jej wielką klasę jako wszechstronnej alpejki – podsumował Hans Flatscher, dyrektor narciarstwa alpejskiego w Swiss-Ski.

Źródła: srf.ch, blick.ch, watson.ch, bluewin.ch