Kamila Karpiel szczerze o powrocie do skoków! „Kosztowało mnie to bardzo dużo”

Powrót do skoków narciarskich, srebrny medal mistrzostw Polski i ambitne plany na przyszłość. Kamila Karpiel konsekwentnie odbudowuje formę, łącząc treningi z pracą zawodową i nauką. Choć przyznaje, że droga do dawnej dyspozycji nie jest łatwa, nie zamierza rezygnować z marzeń o olimpijskim starcie. W rozmowie z portalem Sportsinwinter.pl opowiada o kulisach powrotu do rywalizacji, współpracy z trenerami, rozwoju kobiecych skoków narciarskich oraz celach na nadchodzący sezon.

W rozmowie m.in. o:

• odbudowywaniu pewności siebie na skoczni i trudnościach związanych z powrotem do zawodowego sportu;
• srebrnym medalu mistrzostw Polski i ogromnej pracy, która stoi za tym sukcesem;
• łączeniu treningów z pracą, nauką i szkoleniem najmłodszych skoczków;
• współpracy z trenerem klubowym Andrzejem Gąsienicą oraz sztabem kadry narodowej;
• planach na zimowy sezon, mistrzostwach świata w Falun i marzeniu o skokach na mamuciej skoczni;
• igrzyskach olimpijskich jako najważniejszym celu sportowym;
• rozwoju kobiecych skoków narciarskich w Polsce i potrzebie wspierania młodych zawodniczek;
• kontrowersjach wokół powrotu rosyjskich i białoruskich sportowców do międzynarodowej rywalizacji.

Maciej Tryboń (Sportsinwinter.pl): Ostatni raz rozmawialiśmy w październiku ubiegłego roku. Mówiłaś wtedy, że po powrocie do skoków nie czujesz się jeszcze w pełni pewnie na skoczni. Jak wygląda to dzisiaj? Udało ci się odzyskać spokój?

Kamila Karpiel: Wydaje mi się, że tak. Pokazuje to chociażby fakt, że większość treningów odbywam już na dużych skoczniach, przede wszystkim na obiektach 120-metrowych. Aktualnie jestem również na zgrupowaniu w Planicy. Ta pewność siebie stopniowo się odbudowuje, choć jeszcze czegoś mi brakuje.

Chodzi przede wszystkim o taki automatyzm. Wiem, co powinnam zrobić na progu, ale kiedy dobrze z niego wyjdę, czasami brakuje mi jeszcze pewności, co robić dalej. Przez długi czas nie skakałam na takim poziomie, żeby wszystko przychodziło mi naturalnie i komfortowo. Mam jednak wrażenie, że do naprawdę fajnego skakania nie brakuje już wiele.

Co okazało się najtrudniejsze w powrocie? Przygotowanie fizyczne, technika, a może ponowne zaufanie do samej siebie?

Najtrudniejsza była organizacja życia wokół sportu. Musiałam właściwie wywrócić swój świat do góry nogami, żeby móc wrócić do treningów. Pojawiło się mnóstwo spraw organizacyjnych, zarówno tych większych, jak i zupełnie drobnych.

Jeśli chodzi o przygotowanie fizyczne, techniczne czy motoryczne, miałam już pewne podstawy. Kiedy wcześniej coś robiłaś, wiesz, do czego możesz wrócić, co się sprawdzało i na czym warto się wzorować. Trzeba było przede wszystkim ponownie wejść w treningową rutynę.

Znacznie trudniejsze okazało się poukładanie życia prywatnego w taki sposób, żeby wszystko ze sobą pogodzić. Nadal nie wygląda to dokładnie tak, jakbym chciała, ale sytuacja jest już w miarę stabilna.

Pamiętam, że rok temu łączyłaś treningi z pracą. Nadal tak jest?

Tak, a teraz doszła do tego jeszcze szkoła.

Wybrałaś kierunek związany ze sportem?

Uczę się na kierunku technik masażysta. Chciałabym w przyszłości wykorzystywać tę wiedzę w klubie, zajmować się chociażby masażem sportowym. Pomagam też trochę przy treningach dzieci.

Staram się budować sobie pewien plan B na wypadek, gdybym kiedyś ponownie zdecydowała się zakończyć karierę. Chciałabym jednak pozostać przy sporcie.

Zauważyłam również, że przez ostatnie dwa czy trzy lata trochę dojrzałam i zaczęłam inaczej patrzeć na pewne rzeczy. Kiedyś wydawało mi się, że nigdy nie chciałabym pracować z dziećmi. Dzisiaj sprawia mi to naprawdę dużą radość i stanowi pewnego rodzaju odskocznię od moich własnych treningów.

Dzieci są bardzo ciekawe, potrafią się skupić i naprawdę chcą pracować. Daje mi to ogromną satysfakcję, której wcześniej chyba nie dostrzegałam.

Ciekawe jest też to, jak one na mnie patrzą. Sama uważam, że jeszcze niczego wielkiego nie osiągnęłam, a dla nich jestem niemal kimś, kto wygrał igrzyska olimpijskie. Wystarczy, że startuję w Pucharze Świata czy jadę na Puchar Kontynentalny, a one reagują ogromnym entuzjazmem. Dla nich to już jest coś wielkiego.

W takim razie muszę zapytać: jesteś wymagającą panią trener?

Tak, zdecydowanie należę do osób wymagających. Jednocześnie staram się tłumaczyć dzieciom, dlaczego wykonują konkretne ćwiczenia. Mnie samej czasami tego brakowało.

Nie mam jednak pretensji do trenerów, którzy prowadzili mnie w czasach szkolnych. Przekazywali mi wiedzę, którą wówczas dysponowali. Rozumiem, że nikt nie musi wiedzieć wszystkiego.

Ja po prostu zawsze byłam bardzo ciekawa tego, co robię. Jestem osobą, która musi rozumieć sens swojej pracy. Jeśli nie wiem, po co coś wykonuję, trudno mi znaleźć motywację.

Dlatego staram się pokazywać dzieciakom, do czego służy dany element treningu i jak może im pomóc później na skoczni. Szczególnie podczas zajęć poza skocznią niektóre ćwiczenia mogą wydawać się zupełnie niezwiązane ze skokami. Tymczasem później przynoszą konkretne efekty.

Kiedy dzieci rozumieją, dlaczego coś robią, znacznie chętniej się angażują. Wspólnie z trenerem staramy się w ten sposób uzupełniać. I naprawdę widać rezultaty.

„Wiem, ile czasu mam na realizację swojego celu”

Rok temu podkreślałaś, że nie chcesz nakładać na siebie presji wyników. Po kolejnych miesiącach treningów i startów nadal podchodzisz do tego spokojnie, czy pojawia się już większe ciśnienie?

Nie ukrywam, że wróciłam przede wszystkim dla siebie. Chciałam sprawdzić, czy rzeczywiście jestem w stanie ponownie dojść do wysokiego poziomu. Wierzę, że mogę to zrobić, ale wiem też, że wymaga to ogromnej pracy.

Bardzo dużo kosztuje mnie samodyscyplina. Jestem już dorosłą osobą i mam świadomość, że wszystko, co robię, robię dla siebie. Nikt nie będzie mnie pilnował i przypominał, że miałam wykonać jakieś zadanie. Jeśli czegoś nie zrobię, to moja strata.

Czy nakładam na siebie presję wynikową? Niekoniecznie. Oczywiście chciałabym skakać lepiej, dalej i osiągać coraz wyższy poziom. Mam jednak poczucie, że dysponuję jeszcze czasem, żeby te wyniki wypracować.

Mój cel jest jasny i mam określone ramy czasowe na jego realizację.

Rozumiem, że mówimy o igrzyskach olimpijskich?

Tak. To obecnie mój najważniejszy wyznacznik. Oczywiście są mistrzostwa świata i wiele innych ważnych zawodów, ale jeśli chodzi o cele sportowe, igrzyska są dla mnie najważniejsze.

Mam przed sobą około trzech i pół roku. Chciałabym wykorzystać ten czas tak, żeby pojechać na igrzyska z przekonaniem, że jestem w stanie osiągnąć dobry wynik i przywieźć coś, co będzie odzwierciedleniem mojej ciężkiej pracy.

Trzy i pół roku to naprawdę dużo czasu na trening. Wszystko, co wydarzy się po drodze, będzie pewnego rodzaju dodatkiem. Oczywiście chciałabym wystartować w mistrzostwach świata, spróbować skoków na mamuciej skoczni i realizować kolejne mniejsze czy większe marzenia.

Jednak docelowo najważniejsze pozostają igrzyska. Zamierzam wykorzystać ten czas w stu procentach.

Gdybyśmy cofnęli się do momentu, w którym zdecydowałaś się zawiesić karierę, uwierzyłabyś wtedy, że w 2026 roku ponownie wystartujesz w Letnim Grand Prix w Wiśle?

To trochę filozoficzne pytanie. Kiedy zawieszałam karierę, gdzieś z tyłu głowy cały czas miałam myśl, że chciałabym jeszcze wrócić na skocznię. Wyobrażałam sobie, że ponownie będę rywalizować na pewnym poziomie.

Jeśli chodzi o Letnie Grand Prix w Wiśle, nie czułam się jeszcze na tyle mocna, żeby oczekiwać dobrych wyników. Traktowałam te zawody przede wszystkim jako sprawdzian.

Była to dla mnie pierwsza od dłuższego czasu rywalizacja na takim międzynarodowym poziomie. Wiadomo, że Letnie Grand Prix nie jest dokładnym odzwierciedleniem Pucharu Świata, ponieważ część zawodniczek rezygnuje z letnich startów. Mimo wszystko pozwala zobaczyć, w którym miejscu się znajdujesz i ile pracy jeszcze przed tobą.

Nie miałam więc konkretnych oczekiwań wynikowych.

Kiedy kończyłam karierę, wiedziałam, że potrzebuję przerwy. Chciałam odsunąć się od tego wszystkiego, spojrzeć na sport z innej perspektywy i wrócić dopiero wtedy, gdy poczuję, że to właściwy moment.

Zależało mi na tym, żeby nie mieć już żadnego żalu, awersji czy niedopowiedzeń. Chciałam wrócić ze spokojem i przekonaniem, że robię to wyłącznie dla siebie.

Oczywiście są przy mnie osoby, które również bardzo dużo poświęcają, żebym mogła rywalizować na międzynarodowym poziomie. Dobre wyniki byłyby także nagrodą za ich pracę i wsparcie.

Nie chcę jednak skupiać się wyłącznie na tym. Wtedy pojawia się myślenie, że coś muszę, że coś wypada albo że powinnam już osiągać określone rezultaty. A przecież najpierw trzeba wykonać pracę. Ona sama się nie zrobi.

Srebrny medal, za którym kryje się ogrom pracy

Jeszcze w sierpniu mówiłaś, że jesteś na etapie odbudowy formy. Dwa miesiące później zdobyłaś srebrny medal mistrzostw Polski. Jak oceniasz ten występ?

Mistrzostwa Polski nigdy nie były dla mnie zawodami o szczególnie dużym znaczeniu. Przez lata w kobiecej rywalizacji startowało niewiele zawodniczek. Czasami zbierała się właściwie minimalna liczba potrzebna do rozegrania konkursu.

Do tegorocznych mistrzostw w Wiśle również podchodziłam bez wielkich oczekiwań.

Byłam już wtedy po wielu startach w Pucharze Kontynentalnym. Cały ten okres okazał się dla mnie bardzo wymagający, przede wszystkim fizycznie i logistycznie.

Wszystkie wyjazdy organizowaliśmy wspólnie z moim trenerem klubowym. Bardzo dużo obowiązków spoczywało również na mnie. Szczególnie zapamiętałam wyjazd do Lillehammer. Sama organizacja podróży do Norwegii była ogromnym przedsięwzięciem.

Pomogło mi to, że wcześniej mieszkałam w Norwegii i wiedziałam, czego mogę się tam spodziewać. Mimo wszystko, kiedy jako sportowiec musisz samodzielnie organizować kolejne wyjazdy i praktycznie co weekend jesteś w innym miejscu, staje się to naprawdę trudne.

Na mistrzostwa Polski przyjechałam już bardzo zmęczona. Miałam wrażenie, że sezon ledwo się rozpoczął, a ja już jestem kompletnie wyczerpana. Nie byłam jeszcze fizycznie przygotowana na tak duże obciążenia.

Dopiero kiedy dostałam srebrny medal i wracałam do domu, zaczęłam się nad tym wszystkim zastanawiać. Pomyślałam sobie, że może dla kogoś to tylko srebrny medal mistrzostw Polski, ale dla mnie znaczy naprawdę bardzo dużo.

Pokazuje bowiem, jak ogromną pracę wykonałam od poprzednich mistrzostw. Ktoś może powiedzieć: „Co to za osiągnięcie, skoczyć trzydzieści metrów dalej?”. Ale uwierzcie, że to jest naprawdę ogromna różnica i stoi za nią mnóstwo pracy.

Kosztowało mnie to bardzo dużo czasu, wysiłku i zdrowia. Pojawiły się problemy zdrowotne, których wcześniej się nie spodziewałam. Z częścią z nich nadal się zmagam, choć sytuacja powoli się stabilizuje.

Do tego dochodzi praca zawodowa i cała organizacja codziennego życia, żeby w ogóle móc trenować. Myślę, że osoba patrząca na to z boku nie zdaje sobie sprawy nawet z połowy tych obowiązków.

Nie chodzi jednak o to, żeby wszyscy o tym wiedzieli. Najważniejsze, że ja wiem, ile zrobiłam, i jestem z siebie zadowolona.

Wie to również mój trener klubowy, z którym pracuję praktycznie każdego dnia. Kiedy słyszę od niego, że idziemy w dobrym kierunku, daje mi to dodatkową pewność.

Oczywiście nadal nie jesteśmy na poziomie, który chcielibyśmy osiągnąć. Trzeba jednak realnie oceniać możliwości. Nie wszystko da się zrobić natychmiast.

Dlatego ten srebrny medal przyniósł mi naprawdę dużą satysfakcję.

Usłyszałam też wiele miłych słów od osób, po których zupełnie się tego nie spodziewałam. To było bardzo budujące. Człowiek czuje się wtedy doceniony i widzi, że ktoś dostrzega jego pracę.

Z perspektywy czasu uważam, że były to dobre zawody. Nie bardzo dobre, ale zdecydowanie pozytywne. Pokazały, że coraz częściej pojawiają się naprawdę udane skoki. Widzę je również podczas treningów, co daje mi dodatkową motywację.

Przed rozpoczęciem zimy mam jeszcze trochę czasu. Czeka mnie kolejne zgrupowanie, które pomoże określić, w jakich zawodach będę startować. Na razie cały czas pracuję, poprawiam szczegóły i staram się doszlifować formę.

Czyli nie masz jeszcze ustalonego konkretnego kalendarza zimowych startów?

Są pewne ramowe plany, ale nie chcę na siłę jeździć na Puchar Świata, jeśli nie będę czuła, że prezentuję odpowiedni poziom.

Czasami lepiej odpuścić zawody najwyższej rangi i skupić się na Pucharze Kontynentalnym. Tam kalendarz jest nieco luźniejszy, więc pozostaje więcej czasu na trening i poprawianie poszczególnych elementów.

Oczywiście chciałabym startować w Pucharze Świata, ale jeśli miałabym regularnie nie przechodzić kwalifikacji albo nie awansować do drugiej serii, to nie widzę wielkiego sensu w takim rozwiązaniu.

Nie zamykam się na zawody niższej rangi, ponieważ one również bardzo dużo dają zawodnikowi.

Zupełnie inaczej podchodzi się do startu w Pucharze Świata, kiedy wcześniej zajmuje się miejsca w czołowej dziesiątce Pucharu Kontynentalnego. Wtedy można przypuszczać, że jest się w stanie powalczyć o czołową trzydziestkę.

Natomiast jeśli zaczynasz sezon od wyjazdu na Puchar Świata i nawet nie dostajesz się do konkursu, może to być demotywujące. Oczywiście nadal wiesz, po co trenujesz, ale pewność siebie trochę spada.

Dlatego nie ustalam teraz sztywnych ram. Możliwy jest zarówno Puchar Świata, jak i Puchar Kontynentalny. Zobaczymy, jak wszystko się ułoży.

Współpraca z kadrą i Marcinem Bachledą

Jak wygląda twoja współpraca z trenerem Marcinem Bachledą?

Na co dzień właściwie nie współpracujemy. Trenuję przede wszystkim ze swoim trenerem klubowym Andrzejem Gasienicą

Byłam dotychczas na dwóch zgrupowaniach kadrowych. Jedno było związane z Letnim Grand Prix w Wiśle, a drugie odbyło się niedawno w Planicy.

Już na początku sezonu, kiedy ustalaliśmy kwestie związane z kadrą i podziałem obowiązków, uzgodniliśmy, że podstawą będzie moja codzienna praca z trenerem klubowym.

Teraz jestem na zgrupowaniu klubowym, a za około dwa tygodnie czeka mnie kolejne zgrupowanie kadrowe. Wtedy będę trenować z Marcinem Bachledą i trenerem Stefanem.

Taki system mi odpowiada, ponieważ pracuję według jednego planu i jednej koncepcji. Nie muszę co chwilę przestawiać się na inne spojrzenie trenera.

Daje mi to duży komfort psychiczny. Wiemy, nad czym pracujemy i na czym chcemy się skupiać.

Kiedy jadę na zgrupowanie kadrowe, mój trener klubowy rozmawia z Marcinem Bachledą i wspólnie ustalają dalsze działania. Dzięki temu zachowujemy ciągłość pracy i nie wprowadzamy niepotrzebnych zmian.

„Oby jak najwięcej dziewczynek chciało skakać”

Jako zawodniczka i osoba pracująca z dziećmi obserwujesz również rozwój kobiecych skoków. Czy drugie miejsce w klasyfikacji generalnej i dwa zwycięstwa Anny Twardosz w Rasnowie mogą stać się impulsem dla tej dyscypliny w Polsce?

Na pewno. To pokazuje, że w Polsce są dziewczyny, które lubią skakać i mają do tego predyspozycje. Nie jest tak, że Polki nie nadają się do tej dyscypliny.

Patrząc na to, jak wyglądało wszystko w czasach, kiedy sama zaczynałam i trafiałam do kadry, widzę wyraźny rozwój. Pojawia się więcej środków i możliwości.

Słyszałam również o planach stworzenia kadry juniorek, choć nie wiem dokładnie, na jakim etapie jest ten projekt. Skupiam się przede wszystkim na własnej pracy.

Wiem jednak, że podczas zawodów ORLEN Cup w Zakopanem pojawiło się sporo dziewczyn. Bardzo mnie to cieszy.

Im więcej zawodniczek, tym większa rywalizacja, a to niezwykle ważne dla rozwoju. Kiedy w kraju praktycznie nie masz z kim konkurować, brakuje naturalnego bodźca, który popycha cię do przodu.

Jeśli w zawodach startują cztery dziewczyny, niemal automatycznie jesteś w czołówce. Natomiast kiedy zawodniczek jest więcej, od najmłodszych lat uczą się prawdziwej rywalizacji.

Sama mam w klubie trzy dziewczynki, dlatego bardzo kibicuję rozwojowi kobiecych skoków.

Chciałabym, żeby było nas jak najwięcej. Przede wszystkim życzę tym dziewczynkom, żeby nikt nigdy nie powiedział im, że się do tego nie nadają, i żeby nikt nie podcinał im skrzydeł.

To może zaprocentować w przyszłości. Będziemy mogli wtedy realnie myśleć o rywalizacji drużynowej, duetach czy konkursach mieszanych, bez obaw, że brakuje nam zawodniczek.

Wystarczy przypomnieć sytuację z Klingenthal, kiedy nie było nawet kim zastąpić drugiej zawodniczki. To pokazuje, jak niewielkie mamy obecnie możliwości kadrowe.

Przyznam, że zastanawiałem się wtedy, czy przypadkiem nie jesteś gdzieś w pobliżu.

Byłam w pobliżu, ale akurat jechałam do Planicy. Miałam już inne priorytety i od początku wiedziałam, że nie wystartuję w Klingenthal.

Szczerze mówiąc, nie zależało mi wtedy szczególnie na tym wyjeździe. Wolałam spędzić tydzień na treningach niż jechać na zawody, żeby oddać dwa skoki.

Patrząc na liczbę startujących zawodniczek, myślę, że miałabym szansę znaleźć się w trzydziestce. Ale nie dawałoby mi to takiej satysfakcji jak rzeczywista walka o wysokie miejsca.

Wolałam więc wykorzystać ten czas na trening i na tym się skupiłam.

Skoro mówimy o drużynach i duetach, to w Poroninie moglibyście stworzyć całkiem mocny zespół z Klemensem (. W końcu macie medalistę i medalistkę mistrzostw Polski. Jak wspominasz swój występ w konkursie duetów?

Dla mnie było to spore wyzwanie, przede wszystkim ze względu na belkę startową. Kobiety zazwyczaj skaczą z wyższych rozbiegów, więc była to zupełnie nowa sytuacja.

Mimo wszystko bardzo mi się podobało. Mam nadzieję, że podczas kolejnych mistrzostw Polski również pojawi się taka możliwość i więcej dziewczyn zdecyduje się wystartować.

To naprawdę ciekawa formuła. Liczę też, że do następnych mistrzostw mój poziom sportowy będzie już wyższy i będziemy mogli powalczyć o lepsze miejsca.

Dla klubu to również świetna promocja.

Byłam jedyną dziewczyną startującą w duetach, więc wzbudzało to pewne zdziwienie. Niektórzy zastanawiali się, co ja właściwie tam robię.

Komentatorzy chyba też byli trochę zaskoczeni. Odniosłem wrażenie, że spodziewali się, iż będziesz startować ze znacznie wyższej belki.

Ja od początku wiedziałam, że będę startować z tej samej belki co chłopcy, więc nie było to dla mnie zaskoczeniem.

Bardzo podoba mi się taka rywalizacja. Oczywiście obecnie mój poziom sportowy nie pozwala jeszcze na walkę z najlepszymi mężczyznami, ale myślę, że kiedy zacznę regularnie punktować w Pucharze Świata, będę mogła również w takich duetach powalczyć o awans do trzeciej rundy.

Zobaczymy, jak będzie następnym razem.

Mistrzostwa świata, mamucia skocznia i olimpijskie marzenie

Zima coraz bliżej. Jakie cele stawiasz sobie na nadchodzący sezon? Czy nadal ma to być przede wszystkim spokojny okres odbudowy?

Cele oczywiście są. Trzeba je mieć, żeby utrzymywać determinację i wiedzieć, po co wykonuje się codzienną pracę.

Bardzo chciałabym wystartować w mistrzostwach świata w Falun. Nigdy wcześniej tam nie byłam, a wiem, że to ostatnia okazja, żeby wystartować na tych obiektach w ich obecnej formie.

To na pewno jeden z głównych celów na najbliższy sezon.

Najważniejsze pozostaje jednak dojście do poziomu pozwalającego na regularną rywalizację w zawodach pucharowych.

Mam też mnóstwo mniejszych celów. Jestem osobą zadaniową. Lubię tworzyć listy, a później wykreślać z nich kolejne zrealizowane rzeczy. Skupiam się przede wszystkim na tym, co udało mi się zrobić.

Na pewno nadal pracuję nad masą ciała. To dla mnie trudny temat, ponieważ pojawiły się problemy zdrowotne, których się nie spodziewałam. Przez to nie udało mi się osiągnąć wszystkiego w zakładanym czasie.

W skokach narciarskich masa ciała odgrywa bardzo ważną rolę. Na szczęście sytuacja stopniowo się stabilizuje, ale uporządkowanie tych kwestii zajęło mi właściwie cały sezon letni.

To jeden z elementów, nad którymi nadal muszę pracować, żeby dojść do poziomu pucharowego.

Kolejną kwestią jest druga faza lotu. Chciałabym też jeszcze poprawić przygotowanie fizyczne, tak aby organizm był w stanie wytrzymać cały sezon zimowy.

W poprzednim sezonie pod koniec sezonu zimowego byłam już bardzo zmęczona. Teraz zależy mi na tym, żeby przejść przez całą zimę z odpowiednią energią i przygotowaniem.

Mam wrażenie, że pod tym względem zrobiłam duży postęp, ale dopiero sezon pokaże, czy rzeczywiście tak jest. Po jego zakończeniu będę mogła wszystko dokładnie ocenić.

Wymieniłaś przede wszystkim rzeczy do poprawy. A jakie pozytywy znalazłyby się na tej liście?

Na pewno kolejne cele startowe. Chciałabym pojechać na mistrzostwa świata, a także spróbować swoich sił w lotach narciarskich.

Nie wiem jeszcze, czy uda się to w tym sezonie, bo obowiązują tam ograniczenia dotyczące liczby zawodniczek. Ale jest to jedno z moich marzeń.

Jestem teraz w Planicy i mam mamucią skocznię praktycznie pod nosem.

Czyli skok na mamucie to jedno z twoich największych marzeń?

Tak, choć nie jestem pewna, czy na ten moment byłabym już na to gotowa.

Patrząc na to, jak obecnie skaczę, wiem, że to jeszcze nie jest poziom pozwalający na bezpieczne i komfortowe skakanie na tak dużym obiekcie.

Ale zdecydowanie chciałabym kiedyś tego spróbować.

Przez całe życie trenujemy skoki, a przez lata kobiety nie miały możliwości rywalizowania na mamucich skoczniach. Teraz wreszcie taka szansa się pojawiła.

Chciałabym z niej skorzystać, dopóki jestem aktywną zawodniczką.

To jedno z moich dużych marzeń. A jeśli chodzi o cel długofalowy, pozostają oczywiście igrzyska olimpijskie. Wszystko inne, co uda się osiągnąć po drodze, będzie dodatkowym sukcesem.

„Sport powinien jednoczyć, a nie dzielić”

Na koniec muszę zapytać o temat, który ostatnio wzbudza wiele emocji. Co sądzisz o powrocie Rosjan i Rosjanek do zawodów najwyższej rangi?

To bardzo trudna kwestia. Z jednej strony cała sytuacja mnie irytuje, ponieważ uważam, że sport powinien być apolityczny. Zawsze postrzegałam go jako przestrzeń, która ma łączyć ludzi, a nie ich dzielić.

Przecież taka była również idea igrzysk olimpijskich. Sport miał pozwalać choć na chwilę odsunąć na bok konflikty i podziały.

Mam kontakt z dziewczynami z Rosji, które wcześniej skakały. Wiele z nich zakończyło już kariery, ponieważ straciły perspektywy dalszej rywalizacji.

I tutaj pojawia się zwyczajnie ludzkie spojrzenie na tę sytuację. Nie każdy Rosjanin jest zły i nie każdy Białorusin jest zły. Poszczególni sportowcy często nie mają żadnego wpływu na to, co dzieje się w ich krajach.

Z drugiej strony mamy sportowców z Ukrainy, którzy zostali bezpośrednio dotknięci wojną.

Mam przyjaciela, który znalazł się w tej sytuacji, więc wiem również z bezpośrednich relacji, jak wygląda tam rzeczywistość. Nie jest kolorowo i na pewno nie chciałabym znaleźć się na ich miejscu.

Dlatego tak trudno mi jednoznacznie się wypowiedzieć.

Szkoda mi zawodniczek, które wcześniej rywalizowały na światowym poziomie i tworzyły mocną konkurencję. Jednocześnie potrafię postawić się w sytuacji ukraińskich sportowców, którzy zostali dotknięci wojną w sposób bezpośredni.

My jesteśmy jednak z boku. Widzimy informacje w mediach, czytamy wiadomości w internecie, ale nie doświadczamy tego wszystkiego osobiście.

Mam również wątpliwości dotyczące samego statusu neutralnego zawodnika. Co właściwie oznacza neutralność? Przecież wszyscy wiedzą, skąd pochodzi dana osoba. Sam status nie zmienia jej narodowości.

W skokach narciarskich największe kontrowersje wzbudza chyba Jewgienij Klimow.

Dla mnie kontrowersyjny był również jeden z zawodników kombinacji norweskiej, choć nie pamiętam teraz jego nazwiska.

W biegach narciarskich podobne emocje wywołuje Aleksandr Bolszunow.

Tak, dokładnie. Uważam, że są zawodnicy, którzy ze względu na swoje wcześniejsze wypowiedzi, zachowania czy publicznie prezentowane postawy nie powinni otrzymać statusu neutralnego.

Oczywiście od tamtych wydarzeń minęło już trochę czasu i ludzie mogą się zmieniać. Trzeba jednak pamiętać, że dzisiaj nic nie znika bez śladu. Mamy internet, w którym wszystko zostaje.

Nie jesteś osobą anonimową. To, co kiedyś powiedziałeś lub zrobiłeś, pozostaje w pamięci ludzi.

Cała sytuacja jest jednak bardzo skomplikowana, ponieważ cierpią różne strony.

Rosyjskie i białoruskie zawodniczki straciły możliwość startów w zawodach, walki o igrzyska i zarabiania pieniędzy. A przecież dla wielu sportowców starty są podstawowym źródłem utrzymania.

Kiedy poświęcasz całe życie sportowi, często rezygnujesz z innych możliwości zawodowych. Jeśli nagle z dnia na dzień tracisz prawo startu, musisz odnaleźć się w zupełnie nowej rzeczywistości, choć nie była to twoja decyzja.

Z drugiej strony mamy ukraińskich sportowców, którzy również zostali ogromnie skrzywdzeni.

Dlatego nie wiem, jakie rozwiązanie byłoby najlepsze. Staram się zachować wyrozumiałość, wysłuchać obu stron i zrozumieć ich sytuację. Nie chciałabym jednoznacznie opowiadać się po którejś ze stron.

Z czysto sportowego punktu widzenia im więcej krajów uczestniczy w rywalizacji, tym jest ona ciekawsza, bardziej emocjonująca i reprezentatywna.

Dla mnie osobiście nie ma większego znaczenia, czy Rosjanie będą startować, czy nie. Najważniejsze, żeby sport pozostał apolityczny.

Zawsze traktowałam sport jako coś, co pozwala oderwać się od codziennej rzeczywistości. Sportowcy poświęcają ogromną część swojego życia, żeby osiągać wyniki.

Kibice widzą często tylko kilka sekund skoku, dwie godziny biegu czy moment wejścia na podium. Nie widzą natomiast całej pracy wykonywanej każdego dnia.

Nie widzą wyrzeczeń, problemów organizacyjnych, czasu poświęconego na przygotowania ani kosztów zdrowotnych.

Trzeba też powiedzieć wprost, że sport wyczynowy nie jest zdrowy. Żaden sport uprawiany na najwyższym poziomie nie jest obojętny dla organizmu. Żeby osiągać wielkie wyniki, trzeba przesuwać granice własnych możliwości.

Kto normalnie skacze na nartach na odległość 270 metrów albo rozwija na nich prędkość 150 kilometrów na godzinę? To są ekstremalne rzeczy.

Każdy sportowiec wkłada w to ogrom pracy, czasu i zdrowia.

Dlatego życzyłabym wszystkim zawodnikom, żeby sport pozostał przestrzenią wolną od politycznych przepychanek.

Sportowcy mają duży wpływ na społeczeństwo, ponieważ są obserwowani przez tysiące, a czasami miliony kibiców. Ich zachowanie i wypowiedzi wpływają również na postrzeganie całych dyscyplin.

Jeżeli rosyjscy i białoruscy zawodnicy zostaną dopuszczeni do startów, chciałabym, żeby skupili się na rywalizacji sportowej, a nie wykorzystywali jej do propagowania jakichkolwiek poglądów politycznych.

I dotyczy to wszystkich, niezależnie od tego, z jakiej części świata pochodzą.

Chciałabym, żebyśmy potrafili wspólnie tworzyć sport, który naprawdę łączy ludzi. Bo właśnie taki, moim zdaniem, powinien być.

Dziękuję za rozmowę.

Źródło: Informacja własna