Historia Mistrzostw Świata w narciarstwie alpejskim

fot. Autor nieznany (IOC Olympic Museum, Switzerland)

fot. Autor nieznany (IOC Olympic Museum, Switzerland)
fot. Autor nieznany (IOC Olympic Museum, Switzerland)

Zanim zostaną rozdane kolejne komplety medali na Mistrzostwach Świata w narciarstwie alpejskim w Sankt Moritz, przyjrzyjmy się historii tej imprezy, która swój początek miała wiele lat temu, a dokładnie w 1931 roku w szwajcarskim Mürren.

Podczas pierwszych mistrzostw świata przeprowadzono zawody tylko w dwóch konkurencjach: slalomie i zjeździe. Brało w nich udział łącznie 56 zawodników z 7 krajów: Austii, Australii, Niemiec, Szwajcarii, Włoch, Norwegii i Wielkiej Brytanii. Najwięcej uczestników było ze Szwajcarii (18). W konkurencjach męskich zwycięstwa odnieśli gospodarze (Walter Prager i David Zogg), a w rywalizacji pań Brytyjka Esme Mackinnon.

Początkowo Mistrzostwa Świata odbywały się co roku. Pierwsza dłuższa przerwa, trwająca dwa lata, miała miejsce po mistrzostwach w Zakopanem w 1939 roku. Jedyne do tej pory mistrzostwa w narciarstwie alpejskim, jakie zostały zorganizowane w Polsce były zdominowane przez reprezentantów III Rzeszy, którzy zdobyli 5 złotych medali. Jedynie Szwajcar Rudolf Rominger zdołał pokonać Niemców w slalomie. Kolejne mistrzostwa zostały przeprowadzone dwa lata później w Cortina d’Ampezzo. Nie są one jednak uznawane przez FIS, dlatego że wziąć w nich udział mogli tylko reprezentanci państw osi. Na kolejną imprezę trzeba było czekać aż 7 lat do 1949 roku. Odbyły się wtedy Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Sankt Moritz, a mistrzowie olimpijscy byli w tamtych czasach nagradzani jednocześnie tytułem mistrzów świata. Był to zarazem debiut narciarstwa alpejskiego na ZIO. Od 1948 roku światowy czempionat był organizowany co dwa lata, w tym co cztery lata w ramach ZIO. Ostatnimi Igrzyskami Olimpijskimi, które były równocześnie mistrzostwami świata w narciarstwie alpejskim były XIII Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Lake Placid w 1980 roku. Po MŚ w Schladming w 1982 roku zrobiono 3-letnią przerwę, dzięki czemu sezony, w których są organizowane MŚ nie pokrywają się z tymi, w których odbywają się igrzyska olimpijskie.

Jak wspomniano wyżej. W pierwszych MŚ rywalizowano jedynie w slalomie i w zjeździe. Rok później na MŚ w Cortina d’Ampezzo dołączono do programu mistrzostw kombinację. W 1950 roku w Aspen po raz pierwszy pojawił się slalom gigant, nie było natomiast kombinacji alpejskiej. Podobnie było na MŚ 1952 w Oslo. Cztery konkurencje w programie MŚ pojawiły się dopiero w 1954 w Åre. Debiut najmłodszej alpejskiej konkurencji – Super G – miał miejsce dopiero w 1987 roku w Crans Montana.

Pomijając nieuznawane wyniki z 1941 roku z Cortiny, w MŚ zwyciężało 186 zawodników (obu płci). Większości udało się to tylko raz, ale 74 alpejczyków ma w swoim dorobku przynajmniej dwa tytuły mistrzowskie. W tym gronie jest 40 kobiet i 34 mężczyzn. Najbardziej utytułowaną zawodniczką jest Niemka Christel Cranz, która 12 razy była mistrzynią świata. Dokonała tego w latach 1934-1939. Dodatkowo wygrała ona również zjazd i kombinację na MŚ w 1941 (nie wliczanych do oficjalnych statystyk). Na drugim miejscu pod względem zdobytych tytułów mistrzowskich są Szwedka Anja Pärson, bardziej bliższa współczesnym kibicom, a także Francuska Marielle Goitschel jeżdżąca przede wszystkim w latach 60′. Te dwie zawodniczki wygrywały zawody na MŚ 7-krotnie. Rekordzistą wśród mężczyzn jest Austriak Toni Sailer. Wszystkie swoje medale zdobył na dwóch MŚ: w Cortinie d’Ampezzo (1956) i Bad Gastein (1958). Z wszystkich zawodów, które się tam odbyły nie wygrał tylko w slalomie w Bad Gastein. W tej konkurencji zajął drugie miejsce. W rankingu zwycięzców MŚ drugi jest Francuz Jean-Claude Killy z 6 złotymi medalami, a na trzecim miejscu znajduje się pięciu zawodników z pięcioma zwycięstwami: Norwegowie Kjetil Andre Aamodt, Aksel Lund Svindal, Amerykanin Ted Ligety, Włoch Gustav Thöni i Szwed Ingemar Stenmark. Svindal i Ligety są wciąż aktywnymi zawodnikami, ale na pewno nie powiększą swojej kolekcji medali w Sankt Moritz, ponieważ z powodu kontuzji tam nie wystąpią.

Najlepsza trójka kobiet jeśli chodzi o medale jakiegokolwiek koloru wygląda dokładnie tak samo jak w przypadku liczby zwycięstw. Pierwsza jest Christel Chranz (15 medali), druga Pärson wspólnie z Goitschel (11). Inaczej wygląda natomiast czołówka medalistów MŚ w przypadku mężczyzn. Liderem rankingu jest Kjetil Andre Aamodt (12 medali), a drugie miejsce zajmują razem rodak Aamodta – Lasse Kjus – oraz reprezentujący Luksemburg Marc Girardelii (po 11 medali).

W klasyfikacji medalowe wszech czasów prowadzą Austriacy, zarówno pod względem ilości medali w konkurencjach kobiecych jak i konkurencjach męskich. Panowie jeżdżący dla Austrii zdobyli na MŚ w sumie 120 medali (44 złote, 41 srebrnych i 35 brązowych), a panie 113 (37 złotych, 39 srebrnych i 37 brązowych). Drugie miejsce zajmuje Szwajcaria. W zmaganiach mężczyzn mają oni 89 medali (27-29-33), a w zmaganiach kobiet 69 (24-28-17). Francuscy mężczyźni są na trzecim miejscu jeśli chodzi o medale ogółem (56 medali, 16 złotych, 23 srebrne, 13 brązowych), natomiast więcej złotych krążków mają Norwegowie (42 medale, 19 złotych, 15 srebrnych, 8 brązowych). U kobiet trzecie miejsce w rankingu mają Niemcy z 64 medalami (22-17-25).

Przynajmniej jeden medal mistrzostw świata został zdobyty przez reprezentantów 23 krajów. W tym gronie jest Polska za sprawą Andrzeja Bachledy Curusia, który dwa razy był w czołowej trójce podczas MŚ. W 1970 roku otrzymał brązowy medal w Val Gardenie, a w 1974 srebrny w Sankt Moritz za kombinację.

Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych FIS

Dodaj komentarz

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.